ΕΝΟΙΚΟΣ: ΜΑΡΚ ΡΟΘΚΟ
Ο Μαρκ Ρόθκο (Mark Rothko) ήταν Λετονός ζωγράφος και γεννήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου του 1903 στη Λετονία ως Μάρκους Ρόθκοβιτς. Αργότερα, η Αμερική άνοιξε την αγκαλιά της σε πολλές οικογένειες μια εκ των οποίων ήταν των Ρόθκοβιτς. Εκεί, ο Μαρκ πήγε σε εβραϊκό σχολείο και το πάθος του ήταν η ανάγνωση βιβλίων. Επιπλέον, έπαιζε βιολί και μαντολίνο. Ήταν το έξυπνο παιδί της οικογένειας και όλοι είχαν προσδοκίες από εκείνον. Εν τέλει, πήρε υποτροφία για το Πανεπιστήμιο του Γέιλ, αλλά εγκατέλειψε την σχολή γιατί ήταν ένας άνθρωπος που είχε άλλες βλέψεις, που πίστευε ότι η τέχνη ήταν αυτή που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
Ύστερα από 30 χρόνια οικονομικών δυσκολιών και πνευματικής μάχης με το ερώτημα: "Τι μπορεί να κάνει η τέχνη;", ο Ρόθκο έφτασε να είναι ο σπουδαιότερος εν ζωή Αμερικανός ζωγράφος. Ο ίδιος ήταν η απόδειξη ότι η Αμερική εκτός από λάμψη, διέθετε και πνευματικό πλούτο.
Το 1958 η καναδική εταιρία Σίγκραμ έψαχνε έναν ζωγράφο για να διακοσμήσει τα γραφεία της στη Νέα Υόρκη. Έτσι, ο αρχιτέκτονας του ουρανοξύστη Σίγκραμ στο Μανχάταν, ο Μις φαν ντερ Ρόε, πρότεινε στον Ρόθκο να κοσμήσει με τα έργα του το 4 Seasons, το πολυτελές εστιατόριο στο ισόγειο του κτιρίου. Οι πίνακες θα καταλάμβαναν 45-50 τ.μ. και η αμοιβή θα ανερχόταν στα 35.000 δολλάρια. Ο Ρόθκο δέχτηκε την συμφωνία. Παρ'όλα αυτά προβληματιζόταν πολύ, είχε αμφιβολίες για το έργο, τον αμερικανικό καπιταλισμό και την ιστορία επιτυχίας του στην χώρα. Έβλεπε τις τοιχογραφίες Σίγκραμ ως μια διδασκαλία χωρίς λέξεις. Τα έργα του θα ξεφύγουν από την ανθρώπινη κλίμακα, αφού πλέον θα πρέπει να δημοσιοποιηθούν. Μάλιστα, είχε πει χαρακτηριστικά: "Μια εικόνα ζωντανεύει με τη συντροφιά. Με την εγρήγορση του ματιού ενός ευαίσθητου παρατηρητή. Πεθαίνει με τον ίδιο τρόπο. Είναι λοιπόν ριψοκίνδυνη και σκληρόκαρδη πράξη να στέλνεις την τέχνη σου στον κόσμο."
Την άνοιξη του 1959 είχε σχεδόν ολοκληρώσει τις τοιχογραφίες Σίγκραμ. Έβριζε τα "καθάρματα" που θα καθόντουσαν κάτω από τα έργα του. Ευχόταν οι πίνακές του να τους έκοβαν την όρεξη. Ο Ρόθκο σταδιακά έβλεπε αυτή την ανάθεση ως μια μονομαχία, Μαρκ vs Μανχάταν.Ο ίδιος είχε πει: "Αρκετό καιρό αφότου ξεκίνησα να δουλεύω συνειδητοποίησα πως με είχαν επηρεάσει πολύ υποσυνείδητα οι τοίχοι του Μιχαήλ Αγγέλου στο κλιμακοστάσιο της Βιβλιοθήκης των Μεδίκων στη Φλωρεντία. Δημιούργησε το συναίσθημα που προσπαθώ να εκφράσω. Κάνει τους θεατές να νιώθουν παγιδευμένοι σε έναν χώρο με χτισμένες πόρτες και παράθυρα. Το μόνο που τους μένει είναι να κουτουλάνε στον τοίχο αιώνια." Αυτή την αίσθηση, λοιπόν, ήθελε να δώσει μελλοντικά στους πελάτες του 4 Seasons.
Ο μεγαλύτερός του φόβος ήταν να ακούσει ότι οι πίνακές του είναι όμορφοι. Φοβόταν μήπως τα έργα του αντιμετωπιστούν παρά μονάχα ως διακοσμητικά στοιχεία για το στέκι των πλουσίων. Θεωρούσε πως είναι ντροπή να ξοδεύεις πάνω από 5 δολλάρια για φαγητό. Γέμισε από θλίψη και αβεβαιότητα: "Κανείς απ'όσους πληρώνουν τόσα λεφτά γι'αυτό το φαγητό δεν θα ρίξει ποτέ ματιά σε δικό μου πίνακα."
Κοίταξε τους 30 πίνακές του. Αντίκριζε μονάχα την καταστροφή του σχεδίου του. Οι 30 πίνακές του δεν θα κοσμούσαν ποτέ τους τοίχους του 4 Seasons. Το Μανχάταν κέρδισε τον Μαρκ...
Τα τελευταία 10 χρόνια της ζωής του αναζητούσε το τέλειο παρεκκλήσι όπου θα μπορούσε να υλοποιήσει το χαμένο όραμα του 4 Seasons. Τελικά, το Τέξας έδωσε την ευκαιρία στον Ρόθκο να πραγματοποιήσει αυτό που δεν υλοποιήθηκε στο 4 Seasons. Δυο άνθρωποι παρήγγειλαν μια σειρά από τοιχογραφίες του για να κοσμήσουν το παρεκκλήσι που θα χτιζόταν στο Χιούστον το 1965. Του έδωσαν την πλήρη ελευθερία διαμόρφωσης του χώρου.
Γενικότερα, η επιτυχία είχε άσχημο αντίκτυπο στον εαυτό του. Πήρε μόνο μια μικρή χαρά από μια ατομική έκθεση το 1961. Όμως, πέρα απ'αυτό, η ζωή του είχε πάρει την "κάτω βόλτα". Κάπνιζε πολύ από νέος και οδηγήθηκε στον αλκοολισμό που όλα αυτά, με την σειρά τους, οδήγησαν σε καρδιακά και αναπνευστικά προβλήματα. Ο δεύτερος γάμος του πήγαινε προς διάλυση. Έτσι, η μελαγχολία έκανε τα έργα του πιο σκοτεινά και έντονα. Παγιδευμένος εδώ και 15 χρόνια στην παλιά του τεχνοτροπία, ένιωθε απογοητευμένος, θυμωμένος. Όταν, λοιπόν, δραπέτευσε από το παλιό του ύφος, διάλεξε κάτι πιο "μαύρο". Φωτεινά περιγράμματα τέλος. Τώρα πια μόνο μια ζοφερή νύχτα.
Εμείς αποφασίσαμε να επιλέξουμε τον Μαρκ Ρόθκο επειδή μας γοήτευσε ιδιαίτερα αυτό που θέλει να μεταδώσει στον άνθρωπο μέσω της τέχνης του. Ο ίδιος, στην τελευταία του διάλεξη για την τέχνη, αποκάλυψε τον τρόπο που αντιμετώπιζε την ζωγραφική: "Η τραγική έννοια της εικόνας είναι συνεχώς παρούσα στο μυαλό μου. Δεν μπορώ να την υποδείξω. Δεν ζωγραφίζω κόκκαλα και νεκροκεφαλές. Ο σκοπός της τέχνης είναι η εδραίωση ανθρώπινων αξιών στον συγκεκριμένο πολιτισμό."
Αρνείται ότι τα έργα του έχουν μεταφυσικό νόημα, αφού, όπως ο ίδιος ομολογεί, η δουλειά του πηγάζει από τον κόσμο και τον αφορά. Μάλιστα, είχε πει χαρακτηριστικά: "Με ενδιαφέρει μόνο η έκφραση των ανθρώπινων συναισθημάτων. Της τραγωδίας, της έκστασης, της καταδίκης και ούτω καθεξής. Το γεγονός ότι οι άνθρωποι καταρρέουν και ξεσπούν σε λυγμούς μπροστά στα έργα μου δείχνει ότι τους μεταδίδω αυτά τα βασικά συναισθήματα."
Μας εντυπωσίασε το γεγονός ότι τα έργα του επιτίθενται στις αισθήσεις μας, δεν περιμένουν παθητικά να τα θαυμάσεις. Ο ίδιος ήθελε να ταυτιστεί ο θεατής με τα έργα του για να αντιληφθεί όλη τους τη δύναμη και το πετυχαίνει.
Η σημαντικότερη φιλοφρόνηση για τον Ρόθκο είναι η εξής λέξη: άνθρωπος.
Και, μάλιστα, αυτός ήταν ένας από τους σημαντικότερους λόγους που οδηγηθήκαμε στο να επιλέξουμε τον Ρόθκο, επειδή μας άγγιξε πραγματικά.
Λουκόπουλος Παναγιώτης ar18965
Γεωργάκη Δέσποινα ar18042
Ο Μαρκ Ρόθκο (Mark Rothko) ήταν Λετονός ζωγράφος και γεννήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου του 1903 στη Λετονία ως Μάρκους Ρόθκοβιτς. Αργότερα, η Αμερική άνοιξε την αγκαλιά της σε πολλές οικογένειες μια εκ των οποίων ήταν των Ρόθκοβιτς. Εκεί, ο Μαρκ πήγε σε εβραϊκό σχολείο και το πάθος του ήταν η ανάγνωση βιβλίων. Επιπλέον, έπαιζε βιολί και μαντολίνο. Ήταν το έξυπνο παιδί της οικογένειας και όλοι είχαν προσδοκίες από εκείνον. Εν τέλει, πήρε υποτροφία για το Πανεπιστήμιο του Γέιλ, αλλά εγκατέλειψε την σχολή γιατί ήταν ένας άνθρωπος που είχε άλλες βλέψεις, που πίστευε ότι η τέχνη ήταν αυτή που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
Ύστερα από 30 χρόνια οικονομικών δυσκολιών και πνευματικής μάχης με το ερώτημα: "Τι μπορεί να κάνει η τέχνη;", ο Ρόθκο έφτασε να είναι ο σπουδαιότερος εν ζωή Αμερικανός ζωγράφος. Ο ίδιος ήταν η απόδειξη ότι η Αμερική εκτός από λάμψη, διέθετε και πνευματικό πλούτο.
Την άνοιξη του 1959 είχε σχεδόν ολοκληρώσει τις τοιχογραφίες Σίγκραμ. Έβριζε τα "καθάρματα" που θα καθόντουσαν κάτω από τα έργα του. Ευχόταν οι πίνακές του να τους έκοβαν την όρεξη. Ο Ρόθκο σταδιακά έβλεπε αυτή την ανάθεση ως μια μονομαχία, Μαρκ vs Μανχάταν.Ο ίδιος είχε πει: "Αρκετό καιρό αφότου ξεκίνησα να δουλεύω συνειδητοποίησα πως με είχαν επηρεάσει πολύ υποσυνείδητα οι τοίχοι του Μιχαήλ Αγγέλου στο κλιμακοστάσιο της Βιβλιοθήκης των Μεδίκων στη Φλωρεντία. Δημιούργησε το συναίσθημα που προσπαθώ να εκφράσω. Κάνει τους θεατές να νιώθουν παγιδευμένοι σε έναν χώρο με χτισμένες πόρτες και παράθυρα. Το μόνο που τους μένει είναι να κουτουλάνε στον τοίχο αιώνια." Αυτή την αίσθηση, λοιπόν, ήθελε να δώσει μελλοντικά στους πελάτες του 4 Seasons.
Κοίταξε τους 30 πίνακές του. Αντίκριζε μονάχα την καταστροφή του σχεδίου του. Οι 30 πίνακές του δεν θα κοσμούσαν ποτέ τους τοίχους του 4 Seasons. Το Μανχάταν κέρδισε τον Μαρκ...
Τα τελευταία 10 χρόνια της ζωής του αναζητούσε το τέλειο παρεκκλήσι όπου θα μπορούσε να υλοποιήσει το χαμένο όραμα του 4 Seasons. Τελικά, το Τέξας έδωσε την ευκαιρία στον Ρόθκο να πραγματοποιήσει αυτό που δεν υλοποιήθηκε στο 4 Seasons. Δυο άνθρωποι παρήγγειλαν μια σειρά από τοιχογραφίες του για να κοσμήσουν το παρεκκλήσι που θα χτιζόταν στο Χιούστον το 1965. Του έδωσαν την πλήρη ελευθερία διαμόρφωσης του χώρου.
Γενικότερα, η επιτυχία είχε άσχημο αντίκτυπο στον εαυτό του. Πήρε μόνο μια μικρή χαρά από μια ατομική έκθεση το 1961. Όμως, πέρα απ'αυτό, η ζωή του είχε πάρει την "κάτω βόλτα". Κάπνιζε πολύ από νέος και οδηγήθηκε στον αλκοολισμό που όλα αυτά, με την σειρά τους, οδήγησαν σε καρδιακά και αναπνευστικά προβλήματα. Ο δεύτερος γάμος του πήγαινε προς διάλυση. Έτσι, η μελαγχολία έκανε τα έργα του πιο σκοτεινά και έντονα. Παγιδευμένος εδώ και 15 χρόνια στην παλιά του τεχνοτροπία, ένιωθε απογοητευμένος, θυμωμένος. Όταν, λοιπόν, δραπέτευσε από το παλιό του ύφος, διάλεξε κάτι πιο "μαύρο". Φωτεινά περιγράμματα τέλος. Τώρα πια μόνο μια ζοφερή νύχτα.
Ο Ρόθκο βρέθηκε νεκρός στις 25 Φεβρουαρίου 1970 στο πάτωμα του μπάνιου στο στούντιό του. Είχε αυτοκτονήσει.
Εμείς αποφασίσαμε να επιλέξουμε τον Μαρκ Ρόθκο επειδή μας γοήτευσε ιδιαίτερα αυτό που θέλει να μεταδώσει στον άνθρωπο μέσω της τέχνης του. Ο ίδιος, στην τελευταία του διάλεξη για την τέχνη, αποκάλυψε τον τρόπο που αντιμετώπιζε την ζωγραφική: "Η τραγική έννοια της εικόνας είναι συνεχώς παρούσα στο μυαλό μου. Δεν μπορώ να την υποδείξω. Δεν ζωγραφίζω κόκκαλα και νεκροκεφαλές. Ο σκοπός της τέχνης είναι η εδραίωση ανθρώπινων αξιών στον συγκεκριμένο πολιτισμό."
Αρνείται ότι τα έργα του έχουν μεταφυσικό νόημα, αφού, όπως ο ίδιος ομολογεί, η δουλειά του πηγάζει από τον κόσμο και τον αφορά. Μάλιστα, είχε πει χαρακτηριστικά: "Με ενδιαφέρει μόνο η έκφραση των ανθρώπινων συναισθημάτων. Της τραγωδίας, της έκστασης, της καταδίκης και ούτω καθεξής. Το γεγονός ότι οι άνθρωποι καταρρέουν και ξεσπούν σε λυγμούς μπροστά στα έργα μου δείχνει ότι τους μεταδίδω αυτά τα βασικά συναισθήματα."
Μας εντυπωσίασε το γεγονός ότι τα έργα του επιτίθενται στις αισθήσεις μας, δεν περιμένουν παθητικά να τα θαυμάσεις. Ο ίδιος ήθελε να ταυτιστεί ο θεατής με τα έργα του για να αντιληφθεί όλη τους τη δύναμη και το πετυχαίνει.
Η σημαντικότερη φιλοφρόνηση για τον Ρόθκο είναι η εξής λέξη: άνθρωπος.
Και, μάλιστα, αυτός ήταν ένας από τους σημαντικότερους λόγους που οδηγηθήκαμε στο να επιλέξουμε τον Ρόθκο, επειδή μας άγγιξε πραγματικά.
Λουκόπουλος Παναγιώτης ar18965
Γεωργάκη Δέσποινα ar18042
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου