Το έργο του Woodkid χαρακτηρίζεται από έντονο οπτικοακουστικό υλικό, τόσο στα βίντεό του όσο και στις συναυλίες, το οποίο με πολλούς τρόπους θυμίζει τον χαρακτήρα της θρησκείας και περιέχει πολλές σκόπιμες αναφορές σε αυτή. Παρακάτω φαίνεται ο "Ναός της Βέρνης", ένας ναός της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών, ο οποίος εμφανίζεται σύντομα στα βίντεο των τραγουδιών "Iron" και "Run Boy Run". Το βίντεο του "Run Boy Run" ξεκινάει με ένα αγόρι να βγαίνει τρέχοντας απ' τον ναό και να ξεκινάει έναν μακρύ δρόμο για μία μακρινή πόλη με μαρμάρινους ουρανοξύστες, κρατώντας ένα ξύλινο σπαθί και με δεκάδες τέρατα να τον ακολουθούν στο κατακτητικό του ταξίδι.
Αυτό το παράξενο, υποθετικό τοπίο είναι ίσως αυτό που εκφράζει τον Woodkid περισσότερο. Το να βάλει έναν ναό ως αφετηρία του ταξιδιού του αγοριού ίσως προέκυψε από την πρόθεση να επικονίσει απλώς το σπίτι του αγοριού. Θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως μεταφορά για το "σπίτι" που βρίσκει ο Woodkid στην θρησκεία, την έκφραση της ταυτότητάς του και τον τρόπο που κλείνεται σε αυτή.
"Ο κόσμος που δημιουργώ είναι ένα είδος μοντέρνας μυθολογίας, θα έλεγα. Προσπαθώ να σχεδιάσω νέους κώδικες, απ' την αρχιτεκτονική στη θρησκεία και απ' την ενδυμασία στις τελετουργίες."
"Δεν είμαι θρήσκος, δηλαδή όχι με δογματικό τρόπο. Μεγάλωσα σε Καθολικό ίδρυμα και έπρεπε να προσεύχομαι κάθε νύχτα. Αυτά ήταν ανοησίες. Είμαι πολύ πνευματικός και προσεύχομαι με τον δικό μου τρόπο, γιατί πιστεύω σε κάτι μεγαλύτερο. Απλώς δεν πιστεύω ότι η πολύ βαθιά και σημαντική μεταφυσική ερώτηση - το νόημα της ζωής - πρέπει να απαντάται με τον ίδιο τρόπο για κάθε άνθρωπο στον πλανήτη."
Η έμπνευση του Woodkid από την θρησκεία και η αγάπη του για μεγαλείο και δυναμισμό φαίνεται έντονα και στις συναυλίες του. Σε κάθε συναυλία προσλαμβάνει ολόκληρη ορχήστρα, με ποικιλία κρουστών, πνευστών και έγχορδων οργάνων, και οργανώνει τους μουσικούς με ιεραρχία πάνω στη σκηνή. Το όλο σκηνικό έχει αυστηρή συμμετρία, από την θέση των μουσικών με τον Woodkid στο κέντρο μέχρι τους προβολείς και τα animation στην οθόνη πίσω του.
Χαρακτηριστικός επίσης είναι ο τρόπος που παίζει με τον φωτισμό σαν να προσπαθεί να δημιουργήσει "υπερφυσική" ατμόσφαιρα. Χρησιμοποιεί πολλούς προβολείς οι οποίοι κινούνται συγχρονισμένα με την μουσική και ανάλογα με το ύφος της μπορεί να σχηματίζουν ηλιαχτίδες, στήλες φωτός, να κινούνται τυχαία προς το κοινό ή να αναβοσβήνουν σε αναλαμπές συγχρονισμένες με τους χτύπους των τυμπάνων. Στο παρακάτω βίντεο φαίνονται μερικά τέτοια παραδείγματα.
4:28 Τα φώτα αναβοσβήνουν και ο Woodkid, που στέκεται στο κέντρο, εμφανίζεται και εξαφανίζεται.
4:47 Γαλάζια φώτα κάτω από τα τύμπανα αναβοσβήνουν συγχρονισμένα με τους χτύπους, σαν τα ίδια τύμπανα να φωσφορίζουν.
Στο επόμενο βίντεο ο Woodkid ερμηνεύει το Stabat Mater (Στεκόμενη Μητέρα), συνώνυμο με έναν Χριστιανικό ύμνο του 13ου αιώνα που εκφράζει το πένθος της Παναγίας. Ο φωτισμός αλλάζει από το κουπλέ, όπου οι προβολείς είναι κάθετοι σαν στήλες φωτός, στο ρεφραίν όπου σβήνουν και προβάλλονται συμμετρικές υλικές μορφές (ενδεχομένως κτίρια) στην οθόνη.
Η οργάνωση της σκηνής και του φωτισμού είναι σίγουρα δύσκολη, καθώς είναι περίπλοκη και θέλει εξαιρετικό συγχρονισμό. Στο τέλος όμως ο Woodkid φαίνεται να αμείβεται, αφού πραγματικά διασκεδάζει αυτό που κάνει μαζί με το κοινό του και απελευθερώνει όλο του το συναίσθημα μέσα από αυτό. Χαρακτηριστικό είναι ένα στιγμιότυπο από συναυλία του στη Λυόν, κοντά στην οποία γεννήθηκε, όπου με το που λέει τον στίχο "I come back home and start to cry" (απ' το "Baltimore's Fireflies) ακούγεται σαν να αρχίζει κυριολεκτικά να κλαίει.
4:26
Η έντονη, συναισθηματική έκφραση του Woodkid μέσα απ' την θρησκεία και η προσπάθειά του να δημιουργήσει έναν δικό του κόσμο και ένα δικό του είδος ιδιαίτερης, δυναμικής μουσικής μεταφράζεται ως κτίριο σε μία μορφή ασυνήθιστη για σπίτι. Ένα είδος "ναού" για τον εαυτό του, μέσα στον οποίο κλείνεται για να βυθιστεί στο έργο του. Κύρια έμπνευση αυτού του χώρου ήταν η Εκκλησία του Φωτός, στην Ιαπωνική πόλη Ιμπαράκι, έργο του Ταντάο Άντο.
Ο Άντο παίζει πολύ με τον φωτισμό, περίπου όπως ο Woodkid στην σκηνή, και στην περίπτωση της Εκκλησίας του Φωτός χρησιμοποίησε το φως που διαχέεται στο χώρο μέσα από ένα σταυροειδές άνοιγμα ως μεταφορά για ένα κενό που γεμίζεται από μία πνευματική δύναμη.
Με παρόμοιο τρόπο έχει διαμορφωθεί και ο κεντρικός χώρος του σπιτιού του Woodkid, ο οποίος βρίσκεται πάνω απ'το κτίριο 7Α και μπορεί να στεγάζει το στούντιό του. Στον χώρο αυτό είναι πολύ ισχυρό το στοιχείο της ανάβασης και της σχέσης του με τον ουρανό, σε αντίθεση με τον κήπο δυτικά του κτιρίου που είναι ένα γήινο στοιχείο. Η ιδέα της ανάβασης προς τα άστρα εμφανίζεται στο τραγούδι "Conquest of Spaces" και γενικότερα στο έργο του Woodkid εκφράζεται η φιλοδοξία ενός παιδιού που θέλει να μεγαλώσει και να κατορθώσει το ακατόρθωτο.
"Ο αγαπημένος μου μύθος είναι ο Ίκαρος, αλλά μου αρέσουν και μύθοι για την ματαιοδοξία όπως η Ηχώ και ο Νάρκισσος. Λατρεύω την περιπέτεια και οτιδήποτε σχετικά με ανθρώπους να πεθαίνουν λόγω της απληστίας και των ελαττωμάτων τους."
Η είσοδος γίνεται από το στενό δρομάκι στα νότια του κτιρίου, μέσω μίας μεγάλης σκάλας και απέναντι απ' την κορυφή της, στον τοίχο, υπάρχει ένα παράθυρο στο σχήμα του συμβόλου του Woodkid, δύο κλειδιών, πλαισιωμένο από μεγάλες σχισμές.
Την ημέρα, μέσα από όλα αυτά τα ανοίγματα στον τοίχο, μπαίνει ηλιακό φως ενώ την νύχτα το σύμβολο με τα δύο κλειδιά μπορεί να ανοίγει, σαν κλείστρο φακού, σχηματίζοντας ένα μεγάλο παράθυρο σαν κιάλι τηλεσκοπίου μέσα απ' το οποίο φαίενται ο νυχτερινός ουρανός. Ο χώρος θα μπορούσε να έχει και άλλους τρόπους μεταμόρφωσης, όπως οι τοίχοι του ή το ταβάνι να ανοίγουν σαν περσίδες και να γίνεται σαν πλανητάριο. Πρόκειται δηλαδή για έναν αστρικό "ναό" που μεταμορφώνεται με μοντέρνα μηχανικά στοιχεία.
Στο εσωτερικό του κτιρίου μπορεί να υπάρχει κάποιος εξώστης για να έχει το στούντιο περισσότερο χώρο. Τα υπόλοιπα στοιχεία του σπιτιού, όπως η κρεβατοκάμαρα, μπορούν να είναι κάτω από το στούντιο για να έχουν στενότερη επικοινωνία με τον κήπο ανάμεσα σε αυτό το κτίριο και το κτίριο 6. Έτσι το σπίτι θα έχει δύο διαφορετικές αισθητικές. Οι χώροι κατοίκησης είναι φιλόξενοι και συνδεδεμένοι με το φυσικό περιβάλλον, όπως το πατρικό του Woodkid στην επαρχία, ενώ το στούντιο είναι κλειστό και απόκοσμο και τον εμπνέει όταν πάει να γράψει τις συνθέσεις του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου