Η Nika Neelova είναι καλλιτέχνιδα η οποία ασχολείται με την κατασκευή γλυπτών και installations τα οποία επί των πλείστων είναι φτιαγμένα από αρχιτεκτονικά θραύσματα ( π.χ. δοκάρια ,φθραρμένη ή καμένη ξυλεία ) τα οποία με την σειρά τους φέρνουν την δική τους μνήμη. Δεδομένου ότι ο χώρος που μελετάμε είναι ένα παλιός βιομηχανικός χώρος,που αποτέλεσε εργοστάσιο κλωστουφαντούργιας
είναι γεμάτος μνήμες. Μπαίνοντας μέσα στους διάφορους χώρους του εργοστασίου μπορεί κάποιος να αντιληφθεί ίσως και να συναισθανθεί την προηγούμενη λειτουργία στην θέα των ψηλοτάβανων χώρων και των μικρών ανοιγμάτων που εισχωρεί το φώς στους χώρους αυτούς. Βλέποντας και παρατηρώντας κάποιος τα προηγούμενα χαρακτηριστικά και έχοντας στο μυαλό του την αποτελούσε ο χώρος αυτός, μπορεί να διακρίνει τις παλιές μηχανές, να ακούσει τις μηχανές να δουλεύουν και να δεί τους εργαζόμενους να διασχίζουν διαδρομές υπό το ίδιο φως που εισχωρεί και σήμερα από τους φεγγίτες. Έτσι μπορούμε να πούμε οτι έχουμε ένα αρκετά "μνημιακά" φορτισμένο χώρο κάτι το οποίο αποπνέεται όχι μόνο από την αίσθηση του χώρου αλλά φέρεται και από την υπάρξει των υλικών που αποτελούν αυτήν την δομή. Φθαρμένοι τοίχοι , σκουριασμένα σίδερα , πεταμένα μπάζα , σπασμένα τζάμια όλα διαμελισμένα με τις δικές τους ιστορίες... η τέλεια πρώτη ύλη για την φιλοξενούμενη μας !
Ο χώρος αυτός αποτελεί την έμπνευση της και την πηγή και των πρώτων της υλών , όμως αποτελεί και ιδανικό χώρο για την κατοικία της ; Το συγκεκριμένο άτομο έρχεται καθημερινά σε επαφή με διαφορετικά θραύσματα , επιβιβάζεται και ταξιδεύει κάθε φορά σε μια άλλη εποχή ανάλογα με την ιστορία που της διηγείται το κάθε υλικό που αποφασίζει εκείνη να "ακούσει¨" και να του ξανά δώσει ζωή μέσω του έργου της. Αυτό το αλισβερίσι τη ενεργοποιεί και την κάνει δημιουργική πάνω στην δουλεία της. Πάνω στην ζωή της όμως τι συμβαίνει ... ; Η αποφόρτιση της και η ξεκούραση από τα "ταξίδια" στον χρόνο που της επιφυλάσσει η κάθε της επιλογή της δημιουργεί την ανάγκη για ένα reboot ένα ημερήσιο επαναπροσδιορισμό του εαυτού της και στον πιθανόν βαρετό , για εκείνη , παρόν. Η δημιουργία ενός χώρου που δε θα φέρνει καμία μνήμη , καμία αναφορά , καμία ανάμνηση ίσως και καμία υπόσταση τίθεται σε πρώτο πλάνο. Κάθε τούβλο του χώρου αυτού φέρει μια μνήμη , μένοντας πχ στο κτήριο 5 με τις κεκλιμένες στέγες η θέαση τους , την ώρα που θα ξαπλώνει , θα τις φέρουν μνήμες και εικόνες από ένα οποιοδήποτε βιομηχανικό χώρο δεδομένου ότι οι κεκλιμένες στέγες είναι ένα κοινό τους χαρακτηριστικό . Δεν το θέλουμε αυτό ,θέλουμε την ώρα που ξαπλώνει να βλέπει τον εαυτό της στις σκέψεις κάτι το οποίο θα μελετήσουμε. Θα προσπαθήσουμε να μελετήσουμε την πόλωση αυτή μεταξύ «μνημιακού» και του αφασικού που εντάσσεται και συνυπάρχει με το υφιστάμενο.
Εμπνευσμένοι από το συγκεκριμένο έργο της επιλέξαμε το κτήριο 8. Η φυτεμένη οροφή του κτηρίου μας θύμισε την πιθανή προηγούμενη μορφή του εικονιζόμενου έργου δηλαδή ένα πάτωμα πρίν καταρρεύσει! Αυτό το ερέθισμα θα αποτελέσει τον άξονα γύρω από την παρέμβαση που μελετάμε, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Η πόλωση που αναφέραμε πριν θα την αποδώσουμε μέσω του υλικού και της δομής του χώρου που θα διαμορφώσουμε. Συγκεκριμένα μέσω του κυλίνδρου ως προς το σχήμα και του ημιδιάφανου πλαστικού ως προς το υλικό. Στα παρακάτω επισυναπτόμενα φαίνεται η εγκατάσταση ενός περιμετρικού κυλίνδρου που εγγράφεται σε ένα τετράγωνο σκελετό μεταλλικής λεπτής κατασκευής στο ύψος περίπου του υφιστάμενου κτηρίου , δηλαδή περίπου 4 μέτρα ύψος από το έδαφος, και ουσιαστικά καλύπτει και σκεπάζει τον σκελετό. Μέσω του κυλίνδρου γίνεται η πρόσβαση στη φυτεμένη οροφή από όλες τις πλευρές. Στο κύλινδρο-τετράγωνο θα γίνει η εγκατάσταση του οικιστικού της χώρου ( ενδεικτικός καταμερισμός παρακάτω) ενώ μέσω 2 κλιμακοστασίων θα γίνεται η πρόσβαση ( ανάβαση ) στο κύλινδρο και η κατάβαση στο κάτω χώρο δηλαδή στο κτήριο 8 που πιθανόν να χρησιμοποιηθεί σαν εργαστήριο. Το εργαστήριο μπορεί να φωτίζεται από την οροφή του κτηρίου επιλέγοντας η μίση οροφή να αποτελείται από συμπαγές υλικό και η υπόλοιπη να αποτελείται από τζάμι. Με αυτό το τρόπο γίνεται απτή η πηγή έμπνευσης αφού μοιάζει σαν το έδαφος του επιπέδου του κυλίνδρου και ταυτόχρονα η οροφή του κτηρίου 8 να έχει καταρρεύσει !
Ευχαριστούμε πολύ,
Ιώαννης Καρκάνης Καρράς
Άννα Σταυροπούλου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου