Με έναν ανορθόδοξο τρόπο ο Λάνθιμος μας εισάγει σε δυστοπικές καταστάσεις δείχνοντας την πάλη του ανθρώπου να υπάρξει. Με αυτό τον τρόπο οι ταινίες του θυμίζουν αρχαίες ελληνικές τραγωδίες, που οι κανόνες και οι κοινωνικοί αρχηγοί παίρνουν τη θέση των Θεών.
Οι ήρωές του είναι πιόνια στο κινηματογραφικό του παιχνίδι, αρχικά χωρίς ελεύθερη βούληση με σκοπό να φτάσουν στην αναθεώρηση του ισχύοντος και την απόκτηση ταυτότητας.
Η κατοικία παρομοιάζει αυτή την πορεία :
Από τον εγκλωβισμό που επιβάλλουν οι κανόνες,
στην απαραίτητη παρατήρηση του περιβάλλοντος
για την απελευθέρωση-κάθαρση.
Δίπολο υπόγειο-υπέργειο
Η είσοδος περιέχει την έννοια της καθόδου, σαν η μοίρα να τραβάει τον κάτοικο προς το βάθος.
Το τέλος, η απελευθέρωση περιέχει την εποπτεία, την έκθεση του "εγώ", την ανταπόκριση βλεμμάτων. Για αυτό το λόγο επιλέγεται να τοποθετηθεί συμβολικά ψηλά.
Ο Bachelard προσλαμβάνει την ονειροπόληση του σπιτιού σαν ένα κάλεσμα της συνείδησης προς το κατακόρυφο. Φαντάζεται το σπίτι σαν μία κατακόρυφη οντότητα η οποία αρθρώνεται γύρω από την πολικότητα υπογείου και σοφίτας. Όπως ποιητικά δηλώνει ο Bachelard, όταν ξαναγυρνώ στις περασμένες σοφίτες, δεν ξανακατεβαίνω ποτέ πια από αυτές. Αντίθετα, το υπόγειο αποτελεί το σκοτεινό είναι του σπιτιού. Εκεί κατοικούν οι χθόνιες δυνάμεις και τα όντα της σκοτεινής φαντασίας μας.
Ειδικά γνωρίσματα της σκηνοθεσίας του Γιώργου Λάνθιμου.
Εστιάζουμε:
Αντανάκλαση
Κομμένα Κάδρα
Κρυμμένα βλέμματα
Ενδιάμεσος χώρος
Πρόκειται για ένα χώρο, που κείτεται μετέωρος ανάμεσα στην εξομοίωση με το χώμα και την εκκίνηση προς τα πάνω. Είναι ο χώρος της παρατήρησης- αποδόμησης του περιβάλλοντος, που δρα ανεξέλεγκτα πάνω στο υποκείμενο, ώστε να μπορεί να φτάσει στην απελευθέρωση.
Με μια αντισυμβατική πρόταση, βασισμένη στις τεχνικές του Λάνθιμου εξαλείφονται έννοιες όπως:
δάπεδο - τοίχος - στέγη / έκταση - περίκλειση / πάνω - κάτω / μέσα - έξω / δημόσιο - ιδιωτικό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου