Συνέντευξη του Woodkid με τον Gerry Visco, όπου μιλάει για την ζωή του και την σχέση της με το μουσικό του project.
https://www.interviewmagazine.com/culture/woodkid-les-bosquets
Woodkid: "Ήμουν ένα πολύ ήπιο, μαλακό και γλυκό παιδί όταν ήμουν νέος."
Gerry Visco: "Αλλά δεν είσαι πια;"
Woodkid: "Έγινα σκληρότερος, και το να είσαι σε αστικό περιβάλλον δεν βοηθάει. Είναι μέρος της διαδικασίας του να ενηλικιωθείς. Ξαφνικά αντιμετωπίζεις προβλήματα που δεν είχες ως παιδί. Μιλάω πολύ για την απώλεια της οικογένειας, της προστασίας. Όταν μεγαλώνεις μετατρέπεις την προστασία που είχες με την οικογένειά σου σε κάτι σκληρό, σαν εξωσκελετό. Με αυτό έχει να κάνει η ιστορία - το ως μεταμορφώνεσαι από ένα πολύ μαλακό σώμα σε κάτ πιο εντυπωσιακό, πιο αμυντικό.
Gerry Visco: "Αλλά έχεις ακόμα ευαισθησίες;"
Woodkid: "Ναι, υπάρχει η παιδική μου πλευρά. Είμαι μανιώδης με την παιδική ηλικία, γιατί σου λέει πολλά. Όταν ανακάλυψα ότι μπορούσα να είμαι καλλιτέχνης, ο μόνος τρόπος να κάνω πράγματα που ένιωθα αληθινά ήταν συσχετίζοντάς τα με την παιδική μου ηλικία, όταν δεν διαμόρφωνα τίποτα με βάση κοινωνικούς περιορισμούς αλλά φερόμουν με ενστικτώδη τρόπο. Όποτε σκέφτομαι την τέχνη, θέλω να φτιάξω κάτι που θα μου άρεσε. Δεν μου αρέσει κάτι επειδή είναι ωραίο ή επειδή είδα μία ταινία δύο βδομάδες πριν, αλλά τι μου αρέσει πραγματικά; Πάντα γυρίζω στην παιδική μου ηλικία.
Gerry Visco: "Μεγάλωσες σε ένα μικρό μέρος στο δάσος;"
Woodkid: "Μεγάλωσα για μέρος της ζωής μου στην Πολωνία με τη μητέρα μου. Μετακομίσαμε στην επαρχία στη Γαλλία όταν το τείχος στο Βερολίνο έπεσε. Η αναμνήσεις απ' την παιδική μου ηλικία είναι με δέντρα, λειβάδια και το ποτάμι, όχι το να είμαι στην πόλη. Δεν είμαι παιδί των δρόμων. Τα αστικά περιβάλλοντα μας λένε πολλά για τους ανθρώπους."
Οι σκέψεις του Woodkid προβάλλονται και στο άλμπουμ του, The Golden Age, που ξεκινάει με χαρούμενα τραγούδια με εικόνες από δάση και άλλα φυσικά τοπία και σταδιακά γίνεται πιο σκοτεινό και περιγράφει σκηνές με πολέμους και ματαιόδοξες αυτοκρατορίες. Εμπνευσμένος από το άλμπουμ σχεδίασα μία σειρά γρήγορων σκίτσων με τοπία και κατασκευές που θα μπορούσα να μετατρέψω σε ένα σπίτι. Οι εικόνες βασίζονται κυρίως σε συγκεκριμμένα τραγούδια.
"The Golden Age"
https://www.youtube.com/watch?v=fs1qREif6oM
Τα πρώτα σκίτσα δείχνουν έναν χώρο μερικώς ή και τελείως ενωμένο με ένα δάσος. Πρόκειται για ένα ξύλινο, φυσικό περιβάλλον στο οποίο ο Woodkid μπορεί να περνάει μέρος της μέρας του αναπωλόντας την παιδική του ηλικία.
"I Love You"
https://www.youtube.com/watch?v=afqeBydhpQU
Η εικόνα αυτή δείχνει έναν έτρινο χώρο, με κιονοστοιχίες, πέτρινες πλατφόρμες σαν υψομετρικές καμπύλες ενός άγριου τοπίου και μία μεγάλη δεξαμενή νερού που δημιουργεί μία αντίθεση με την νεκρή, βραχώδη υφή του τοπίου.
"Ghost Lights"
https://www.youtube.com/watch?v=hG46FAxs8ac
Εδώ είναι ένας χώρος με τελείως διαφορετικό χαρακτήρα απ'τον πρώτο, καθώς τα πάντα μέσα του είναι φτιαγμένα από μάρμαρο. Οκτώ μαρμάρινες κολώνες ξεπροβάλλουν από ένα μαρμάρινο πάτωμα. Έτσι έχουμε την μετάβαση απ' το ξύλο, που είναι ακατέργαστο και ζωντανό, στην πέτρα, που είναι ακατέργαστη αλλά όχι ζωντανή, και τέλος στο μάρμαρο, που είναι κατεργασμένο και τελείως νεκρό.
"Conquest of Spaces"
https://www.youtube.com/watch?v=nxCNadldQpA
Οι οκτώ κολώνες σχηματίζουν ένα atrium, επενδυμένο με γυαλί (όπως λέει ένας στίχος του τραγουδιού "beyond the laws of density, towers of glass and steel") που ξεπροβάλλει πάνω απ' τα δέντρα και τα γύρω σπίτια και υψώνεται προς τον ουρανό. Το atrium στεγάζεται με μία στρογγυλή πλατφόρμα στην οποία ένας άνθρωπος μπορεί να στέκεται ή να ξαπλώνει την νύχτα και να κοιτάει τον ουρανό. Ουσιαστικά αυτή η κατασκευή υψώνει τον άνθρωπο πέρα απ'την Γη, τους ανθρώπους, τα δέντρα και την πόλη. Μία μεταφορά για τα όνειρα ενός παιδιού και τα κατορθώματα και τις κατακτίσεις ενός ενήλικου.
https://www.interviewmagazine.com/culture/woodkid-les-bosquets
Woodkid: "Ήμουν ένα πολύ ήπιο, μαλακό και γλυκό παιδί όταν ήμουν νέος."
Gerry Visco: "Αλλά δεν είσαι πια;"
Woodkid: "Έγινα σκληρότερος, και το να είσαι σε αστικό περιβάλλον δεν βοηθάει. Είναι μέρος της διαδικασίας του να ενηλικιωθείς. Ξαφνικά αντιμετωπίζεις προβλήματα που δεν είχες ως παιδί. Μιλάω πολύ για την απώλεια της οικογένειας, της προστασίας. Όταν μεγαλώνεις μετατρέπεις την προστασία που είχες με την οικογένειά σου σε κάτι σκληρό, σαν εξωσκελετό. Με αυτό έχει να κάνει η ιστορία - το ως μεταμορφώνεσαι από ένα πολύ μαλακό σώμα σε κάτ πιο εντυπωσιακό, πιο αμυντικό.
Gerry Visco: "Αλλά έχεις ακόμα ευαισθησίες;"
Woodkid: "Ναι, υπάρχει η παιδική μου πλευρά. Είμαι μανιώδης με την παιδική ηλικία, γιατί σου λέει πολλά. Όταν ανακάλυψα ότι μπορούσα να είμαι καλλιτέχνης, ο μόνος τρόπος να κάνω πράγματα που ένιωθα αληθινά ήταν συσχετίζοντάς τα με την παιδική μου ηλικία, όταν δεν διαμόρφωνα τίποτα με βάση κοινωνικούς περιορισμούς αλλά φερόμουν με ενστικτώδη τρόπο. Όποτε σκέφτομαι την τέχνη, θέλω να φτιάξω κάτι που θα μου άρεσε. Δεν μου αρέσει κάτι επειδή είναι ωραίο ή επειδή είδα μία ταινία δύο βδομάδες πριν, αλλά τι μου αρέσει πραγματικά; Πάντα γυρίζω στην παιδική μου ηλικία.
Gerry Visco: "Μεγάλωσες σε ένα μικρό μέρος στο δάσος;"
Woodkid: "Μεγάλωσα για μέρος της ζωής μου στην Πολωνία με τη μητέρα μου. Μετακομίσαμε στην επαρχία στη Γαλλία όταν το τείχος στο Βερολίνο έπεσε. Η αναμνήσεις απ' την παιδική μου ηλικία είναι με δέντρα, λειβάδια και το ποτάμι, όχι το να είμαι στην πόλη. Δεν είμαι παιδί των δρόμων. Τα αστικά περιβάλλοντα μας λένε πολλά για τους ανθρώπους."
Οι σκέψεις του Woodkid προβάλλονται και στο άλμπουμ του, The Golden Age, που ξεκινάει με χαρούμενα τραγούδια με εικόνες από δάση και άλλα φυσικά τοπία και σταδιακά γίνεται πιο σκοτεινό και περιγράφει σκηνές με πολέμους και ματαιόδοξες αυτοκρατορίες. Εμπνευσμένος από το άλμπουμ σχεδίασα μία σειρά γρήγορων σκίτσων με τοπία και κατασκευές που θα μπορούσα να μετατρέψω σε ένα σπίτι. Οι εικόνες βασίζονται κυρίως σε συγκεκριμμένα τραγούδια.
"The Golden Age"
https://www.youtube.com/watch?v=fs1qREif6oM
Τα πρώτα σκίτσα δείχνουν έναν χώρο μερικώς ή και τελείως ενωμένο με ένα δάσος. Πρόκειται για ένα ξύλινο, φυσικό περιβάλλον στο οποίο ο Woodkid μπορεί να περνάει μέρος της μέρας του αναπωλόντας την παιδική του ηλικία.
"I Love You"
https://www.youtube.com/watch?v=afqeBydhpQU
Η εικόνα αυτή δείχνει έναν έτρινο χώρο, με κιονοστοιχίες, πέτρινες πλατφόρμες σαν υψομετρικές καμπύλες ενός άγριου τοπίου και μία μεγάλη δεξαμενή νερού που δημιουργεί μία αντίθεση με την νεκρή, βραχώδη υφή του τοπίου.
"Ghost Lights"
https://www.youtube.com/watch?v=hG46FAxs8ac
Εδώ είναι ένας χώρος με τελείως διαφορετικό χαρακτήρα απ'τον πρώτο, καθώς τα πάντα μέσα του είναι φτιαγμένα από μάρμαρο. Οκτώ μαρμάρινες κολώνες ξεπροβάλλουν από ένα μαρμάρινο πάτωμα. Έτσι έχουμε την μετάβαση απ' το ξύλο, που είναι ακατέργαστο και ζωντανό, στην πέτρα, που είναι ακατέργαστη αλλά όχι ζωντανή, και τέλος στο μάρμαρο, που είναι κατεργασμένο και τελείως νεκρό.
"Conquest of Spaces"
https://www.youtube.com/watch?v=nxCNadldQpA
Οι οκτώ κολώνες σχηματίζουν ένα atrium, επενδυμένο με γυαλί (όπως λέει ένας στίχος του τραγουδιού "beyond the laws of density, towers of glass and steel") που ξεπροβάλλει πάνω απ' τα δέντρα και τα γύρω σπίτια και υψώνεται προς τον ουρανό. Το atrium στεγάζεται με μία στρογγυλή πλατφόρμα στην οποία ένας άνθρωπος μπορεί να στέκεται ή να ξαπλώνει την νύχτα και να κοιτάει τον ουρανό. Ουσιαστικά αυτή η κατασκευή υψώνει τον άνθρωπο πέρα απ'την Γη, τους ανθρώπους, τα δέντρα και την πόλη. Μία μεταφορά για τα όνειρα ενός παιδιού και τα κατορθώματα και τις κατακτίσεις ενός ενήλικου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου